Bij Ajax kreeg hij nauwelijks een kans. Nu is Georges Mikautadze een vaste waarde bij Villarreal en werd zijn afkoopsom verhoogd naar 78 miljoen euro. Hoe kon een speler die in Amsterdam volledig mislukte, zich in korte tijd ontwikkelen tot een van de interessantste spitsen van La Liga?
Soms is een transfer gewoon een slechte aankoop. Soms blijkt een speler het niveau niet aan te kunnen. En soms klopt er vanaf het eerste moment bijna niets aan een huwelijk tussen club en voetballer.
Bij Georges Mikautadze lijkt vooral dat laatste het geval.
De Georgische spits arriveerde in de zomer van 2023 bij Ajax als een van de vele aankopen uit het roerige Sven Mislintat-tijdperk. Ajax betaalde ongeveer zestien miljoen euro aan FC Metz voor een aanvaller die in Frankrijk had laten zien over snelheid, techniek en scorend vermogen te beschikken. Hij was jong, had potentie en leek bovendien precies het type speler waar Ajax in de toekomst geld aan zou kunnen verdienen.
Het liep volledig anders.
Mikautadze verdween in Amsterdam bijna net zo snel als hij was gekomen. Hij speelde slechts een handvol wedstrijden, scoorde niet en vertrok in januari 2024 alweer op huurbasis naar zijn oude club Metz. Niet veel later was zijn definitieve vertrek een feit.
Voor veel Ajax-supporters werd hij daarmee een symbool van een desastreuze transferzomer. Zestien miljoen euro voor een speler die nauwelijks iets had laten zien. Weer een dure miskoop.
Maar drie jaar later ziet zijn verhaal er totaal anders uit.
Mikautadze speelt inmiddels voor Villarreal, behoort tot de belangrijkste aanvallers van de Spaanse club en heeft een afkoopsom van 78 miljoen euro. Villarreal hield hem deze zomer bovendien binnenboord, ondanks belangstelling en geruchten rond grotere clubs. De speler die bij Ajax nauwelijks als spits mocht worden gezien, is nu een gevestigde naam in een van de sterkste competities ter wereld.
De vraag is dus niet alleen hoe goed Mikautadze inmiddels is geworden.
De interessantere vraag is: waarom ging het bij Ajax zo spectaculair mis?
Een spits die geen spits mocht zijn
Volgens oud-Ajacied Ronald de Boer ligt een belangrijk deel van het antwoord bij zijn positie. Mikautadze was volgens hem bij Ajax niet altijd op de plek ingezet waar zijn kwaliteiten het best tot hun recht kwamen.
Dat klinkt achteraf misschien als een gemakkelijk excuus, maar zijn verdere carrière geeft die analyse wel degelijk gewicht.
Mikautadze is geen klassieke Ajax-buitenspeler. Hij is ook geen speler die voortdurend in kleine ruimtes tussen middenvelders moet combineren. Zijn grootste kwaliteiten komen naar boven wanneer hij vooruit kan spelen, ruimtes kan aanvallen en als diepste aanvaller voortdurend in beweging is.
Hij is snel, tweebenig en sterk in zijn loopacties zonder bal. Bovendien heeft hij iets wat voor een spits moeilijk aan te leren is: een natuurlijk gevoel voor waar de bal kan vallen.
Bij Ajax kwam hij echter terecht in een ploeg die in het seizoen 2023/24 volledig uit balans was. De club verkeerde sportief en bestuurlijk in crisis. Trainers wisselden, de selectie was enorm en nieuw samengesteld en vrijwel geen enkele aanvaller wist langdurig te overtuigen.
Voor een nieuwkomer uit Frankrijk was het misschien wel de slechtst denkbare omgeving.
Mikautadze kreeg weinig tijd om zich aan te passen en moest presteren op het moment dat de druk rond Ajax al enorm was. Wie in een goed draaiend elftal wordt ingepast, kan fouten maken en rustig groeien. Wie terechtkomt in een ploeg die iedere week onder een vergrootglas ligt, krijgt die luxe nauwelijks.
Elke slechte aanname wordt besproken. Elke gemiste kans wordt groter. En iedere wedstrijd waarin een dure aankoop niet scoort, maakt de volgende wedstrijd moeilijker.
Mikautadze raakte zo al snel gevangen in een negatieve spiraal.
Terug naar Metz, terug naar zichzelf
Zijn verhuur aan Metz bleek vervolgens het keerpunt.
In Frankrijk kreeg hij iets terug wat hij in Amsterdam was kwijtgeraakt: vertrouwen. Hij kende de club, de competitie en de omgeving. Bovendien werd hij weer gebruikt op een manier die beter bij hem paste.
Mikautadze kon spelen met ruimte voor zich. Hij kon diepgaan, de verdediging uitdagen en vanuit zijn eigen beweging gevaarlijk worden.
De doelpunten kwamen terug.
En met de doelpunten kwam ook het zelfvertrouwen terug.
Zijn wederopstanding bij Metz maakte duidelijk dat Ajax waarschijnlijk niet te maken had gehad met een speler zonder kwaliteiten. Het was eerder een speler die op een totaal verkeerd moment in een totaal verkeerde omgeving terecht was gekomen.
Dat betekent overigens niet dat Ajax volledig buiten schot blijft, maar ook niet dat Mikautadze zelf geen verantwoordelijkheid droeg. De Georgiër had moeite met de aanpassing en leek de druk in Amsterdam niet van zich af te kunnen zetten. Een speler van zestien miljoen euro moet uiteindelijk ook zelf laten zien waarom een club zoveel geld betaalt.
Maar het verschil tussen de Mikautadze van Ajax en de Mikautadze van Metz was te groot om alleen te verklaren door vorm.
Hij werd simpelweg weer gebruikt als Georges Mikautadze.
Via Lyon naar La Liga
Na zijn terugkeer bij Metz ging zijn carrière opnieuw snel omhoog. Olympique Lyonnais haalde hem terug naar een club waar hij eerder al in de jeugdopleiding had gespeeld.
Daar bewees hij opnieuw dat zijn ontwikkeling niet stil had gestaan.
Mikautadze werd steeds completer. Hij bleef gevaarlijk in de diepte, maar werd ook beter in zijn samenwerking met ploeggenoten. Zijn spel zonder bal ontwikkelde zich en hij werd minder afhankelijk van alleen het krijgen van ruimte.
Dat was belangrijk voor zijn volgende stap.
In 2025 betaalde Villarreal ongeveer 31 miljoen euro voor de Georgische spits. Daarmee werd hij een van de duurste aankopen in de geschiedenis van de Spaanse club.
Opnieuw een groot bedrag. Opnieuw hoge verwachtingen.
Maar dit keer ging het anders.
Mikautadze kreeg tijd om te wennen. Villarreal zag in hem geen speler die direct elke wedstrijd de redder moest zijn, maar een investering voor de aanval. Gaandeweg groeide zijn rol.
In de tweede helft van zijn eerste seizoen werd hij steeds belangrijker. Hij leverde doelpunten en assists, terwijl Villarreal zich opnieuw nadrukkelijk in de bovenste regionen van La Liga meldde.
Zijn trainer sprak daarbij niet alleen over zijn doelpunten. Juist zijn ontwikkeling als complete teamspeler viel op. Mikautadze begreep het spel beter, stemde zijn bewegingen beter af op zijn medespelers en werd mentaal sterker.
Dat laatste is misschien wel het belangrijkste verschil met zijn Ajax-periode.
Nu de druk van een grote naam kan dragen
Het seizoen 2026/27 is nog jong, maar Mikautadze blijft een van de opvallendste aanvallers van Villarreal. Hij is betrokken bij het spel, krijgt kansen en zoekt voortdurend het doel.
Tegelijkertijd laat zijn huidige situatie zien dat hij nog steeds geen perfect afgewerkte spits is.
Villarreal heeft in de eerste wedstrijden van het nieuwe seizoen veel kansen gecreëerd, maar de afwerking laat geregeld te wensen over. Ook Mikautadze heeft veel schoten gelost zonder altijd het rendement te halen dat bij een topspits hoort.
Dat maakt zijn verhaal juist interessanter.
Hij is geen speler die van een Ajax-flop ineens in één zomer veranderde in een onfeilbare wereldster. Zijn ontwikkeling is geleidelijk gegaan. Hij heeft zijn niveau teruggevonden, vervolgens bevestigd bij Lyon en daarna een nieuwe stap gezet bij Villarreal.
En nu zit hij in een fase waarin hij moet bewijzen dat hij structureel tot de betere spitsen van La Liga behoort.
Villarreal heeft in ieder geval vertrouwen genoeg.
De club verhoogde zijn afkoopsom in augustus naar 78 miljoen euro. Daarmee geeft Villarreal een duidelijk signaal af: Mikautadze is geen speler die men zomaar wil verkopen.
Dat is een opmerkelijke positie voor iemand die bij Ajax ooit na een paar maanden als mislukt project werd afgeschreven.
Was Mikautadze dan toch geen miskoop?
Het eerlijke antwoord is ingewikkeld.
Voor Ajax was de transfer financieel en sportief geen succes. Daar valt moeilijk omheen te draaien. De club betaalde een enorm bedrag en kreeg daar nauwelijks prestaties voor terug.
In die zin blijft Mikautadze een mislukte Ajax-transfer.
Maar een slechte transfer is niet hetzelfde als een slechte voetballer.
En precies daar zit de nuance.
Ajax kocht waarschijnlijk een speler met voldoende kwaliteiten, maar plaatste hem in een omgeving waarin vrijwel alles tegenzat. De club verkeerde in crisis, de selectie was chaotisch samengesteld en Mikautadze vond geen duidelijke rol.
Daarbij kwam dat hij zich buiten het veld moeilijk aanpaste aan zijn nieuwe leven in Amsterdam. Hij had eerder zelf al verteld over de problemen rond zijn huisvesting en het gevoel dat hij in zijn eerste periode vrij veel aan zijn lot werd overgelaten.
Tel daarbij op dat hij niet altijd op zijn favoriete positie speelde en nauwelijks tijd kreeg om zijn draai te vinden, en het recept voor mislukking was compleet.
Bij Metz gebeurde vervolgens het tegenovergestelde.
Bekende omgeving. Vertrouwen. Een duidelijke rol. Minder chaos.
Het verschil was onmiddellijk zichtbaar.
De pijnlijke les voor Ajax
Het verhaal van Mikautadze is daarom meer dan alleen het verhaal van een spits die alsnog is doorgebroken.
Het is ook een waarschuwing voor clubs die spelers kopen zonder dat duidelijk is hoe zij precies in het elftal passen.
Een transfer gaat niet alleen over talent.
De vraag moet ook zijn: waar gaat deze speler spelen? Welke kwaliteiten willen we gebruiken? Hoeveel tijd krijgt hij om zich aan te passen? En in welke omgeving komt hij terecht?
Bij Mikautadze lijken die vragen bij Ajax onvoldoende te zijn beantwoord.
Villarreal profiteert daar nu van.
De Georgiër is 25 jaar en zit op een interessant punt in zijn loopbaan. Hij heeft de mislukking bij Ajax overleefd, zichzelf opnieuw uitgevonden in Frankrijk en zich vervolgens omhooggewerkt naar La Liga.
Dat maakt hem misschien wel sterker dan wanneer zijn transfer naar Amsterdam wél direct een succes was geworden.
Hij weet inmiddels hoe het is om voor miljoenen te worden gehaald en vervolgens bijna geen minuut te spelen. Hij weet hoe het voelt om als miskoop te worden bestempeld. En hij weet ook dat een terugkeer naar de plek waar je vandaan komt geen stap terug hoeft te zijn.
Soms moet een carrière eerst breken voordat hij opnieuw kan worden opgebouwd.
Voor Georges Mikautadze was Ajax zo’n breuk.
Nu is hij geen voetnoot meer uit een mislukte transferzomer. Hij is een vaste waarde bij Villarreal, een belangrijke Georgische international en een spits met een afkoopsom van 78 miljoen euro.
About the Author
